บทที่ 122 ลองหยั่งความตื้นลึกด้วยน้ำชา แลกใบเบิกทางด้วยความทะเยอทะยาน

ผ่านช่องว่างของม่านที่ถูกเลิกขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งก็กวาดมองออกมา

ไม่ได้คมกริบ แต่ก็ไม่ได้ขุ่นมัว แฝงไปด้วยตะกอนความรู้สึกจากการพินิจพิเคราะห์ผู้คนและเรื่องราวมาอย่างยาวนาน

ฝีเท้าของหลินเยี่ยนหยุดลงกลางลานบ้าน ปะทะกับสายตานั้นกลางอากาศอย่างไร้เสียง

เขารู้สึกได้ว่า อีกฝ่ายกำลังประเมินเขา ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังตีราคาวัตถุโบราณที่เพิ่งขุดค้นพบ แยกแยะของจริงของปลอม ตัดสินยุคสมัย

—— ไอ้หนุ่มนี่ ดูสุขุมกว่าในรูปแฮะ