บทที่ 207: กองพันประติมากรรมน้ำแข็งกับจิตวิญญาณทหารที่แผดเผา

บรรยากาศในกองถ่ายเปลี่ยนไปแล้ว

เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยากจะอธิบายด้วยคำพูด ความฉาบฉวยวุ่นวายแบบสังคมเมืองที่เคยติดตัวมาในตอนแรก ถูกลมหนาวจัดในหุบเขาพัดปลิวหายไปจนหมดสิ้น นักแสดงหน้าใหม่ไม่แอบส่องกระจกเช็กความเป๊ะอีกต่อไป และไม่สนว่าทรงผมจะยุ่งเหยิงเพียงใด

ช่วงพักเบรค พวกเขามักจะล้อมวงนั่งด้วยกัน ไม่ได้คุยเรื่องซุบซิบหรือแบรนด์เนมอีก แต่กลับยื่นมือที่แดงก่ำและหยาบกร้านจากการตรากตรำออกมาเปรียบเทียบกัน

"ดูแผลนี่สิ เมื่อวานลุยเนินหิมะแล้วโดนบาดมา" "หน้าฉันลอกไปชั้นหนึ่งแล้วเนี่ย เพราะโดนหิมะกัด"

คำพูดเหล่านั้นแม้จะดูเหมือนการบ่น แต่ลึกๆ กลับแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจบางอย่างที่รู้กันเฉพาะในกลุ่ม ราวกับว่ารอยแผลและความทุลักทุเลเหล่านี้ได้กลายเป็นเหรียญตราเกียรติยศชิ้นใหม่ไปเสียแล้ว