บทที่ 227 โอกาสที่หาได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต

บรรยากาศในห้องพักชั่วคราวระเบิดออกเป็นจลาจลในชั่วพริบตา "อะไรนะ? ไต้ฝุ่น?" 

"แล้วพรุ่งนี้จะเอายังไง? นั่นมันฉากสำคัญที่สุดเลยนะ!" 

"อุปกรณ์ล่ะ! ถ้ากล้องพวกนั้นจมน้ำคือพังพินาศหมดแน่!"

หวังไห่ ตัวแทนจากฝั่งนายทุนจอมเขี้ยวลากดินกระโดดตัวลอยเป็นคนแรก เขาชี้ไปที่ท้องฟ้าข้างนอกที่เริ่มมืดครึ้มอย่างผิดปกติพลางโวยวาย "ถอนกำลัง! ต้องถอนกำลังเดี๋ยวนี้! ชีวิตคนสำคัญที่สุด แต่เรื่องงบประมาณน่ะสำคัญกว่า!" เขาหันไปหาผู้กำกับจางฉงเหวินด้วยน้ำเสียงที่ไม่ออกความเห็น

"ผู้กำกับจาง เลิกคิดซะ! ฉากริมทะเลทั้งหมดเปลี่ยนไปถ่ายในสตูฯ กรีนสกรีน แล้วค่อยให้ทีมเทคนิคตัดต่อใส่เข้าไปทีหลัง! เทคโนโลยีสมัยนี้ทำอะไรไม่ได้บ้าง?" ใบหน้าของจางฉงเหวินขาวซีดเหมือนกระดาษ เขาไม่พูดอะไร ได้แต่จ้องเขม็งไปนอกหน้าต่าง ผืนน้ำทะเลไกลออกไปไม่ใช่สีน้ำเงินที่โรแมนติกอีกต่อไป แต่มันกำลังม้วนตัวเป็นคลื่นยักษ์สีเทาตะกั่วที่ดูอัปมงคล เมฆครึ้มที่กดดันราวกับฝาหม้อยักษ์ทับลงมาบนเส้นขอบฟ้า