บทที่ 229 จุดสำคัญไม่ได้อยู่ที่ริมฝีปาก

กองถ่ายในร่ม แสงไฟสลัวรางชวนฝัน สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่คนสองคนบนโซฟา สมองของเหยาฉิงมิ่งขาวโพลนไปหมด เธอได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา สอน... สอนอะไรนะ? สอนเขาว่าต้องจูบยังไงน่ะเหรอ?! แต่ว่า... แต่ว่าเธอก็ดูเหมือนจะทำไม่ค่อยเป็นเหมือนกันนี่นา

ผู้กำกับจางฉงเหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับได้รับอภัยโทษ รีบพยักหน้าหงึกหงัก แทบอยากจะยัดคทาผู้กำกับใส่มือหลินเยี่ยนให้รู้แล้วรู้รอด คราวนี้หูของเหยาฉิงมิ่งยิ่งแดงหนักกว่าเดิม เธอที่เป็นนักแสดงหญิงต้องมาสอนซูเปอร์สตาร์ตัวท็อปว่าต้องจูบยังไงจริงๆ เหรอ? โดยเฉพาะเมื่อฝ่ายตรงข้ามคือหลินเยี่ยน

ผู้กำกับจางดูจะตื่นเต้นไม่น้อย รีบสั่งเริ่มการถ่ายทำทันที ในฉาก 'ลู่จือสิง' ที่รับบทโดยหลินเยี่ยน อยู่ในอาการมึนเมาเล็กน้อย ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ 'เจียงอีอี' ที่รับบทโดยเหยาฉิงมิ่ง ควรจะมีท่าทีขัดขืนกึ่งยินยอม พร้อมดวงตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำใส ทว่าในความเป็นจริง เหยาฉิงมิ่งกลับแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายแสดงออกถึงการต่อต้าน ไม่สิ... พูดให้ถูกคือความแข็งทื่อที่ทำอะไรไม่ถูกมากกว่า หัวใจเต้นแรงราวกับรัวกลอง ริมฝีปากของหลินเยี่ยนยังไม่ทันจะเข้าใกล้เธอก็เผลอสะบัดหน้าหนีตามสัญชาตญาณ

"คัต!" จางฉงเหวินแสดงสีหน้าผิดหวังชัดเจน "ขออีกเทค! ฉิงมิ่ง ผ่อนคลายหน่อย! คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อนะ!" 

"อีกอย่าง ผมจำได้ว่าคุณเคยผ่านฉากจูบมาเยอะไม่ใช่เหรอ! ทำไมคราวนี้กลายเป็นสลับบทบาทกับหลินเยี่ยนไปได้ล่ะเนี่ย"