บทที่ 242: ศรัทธาที่พังทลาย

หลินเยี่ยนยันมือกับเสาระเบียงที่เย็นเยียบ พยายามข่มกลิ่นคาวเลือดที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

เขาไม่สนใจจมูกที่ยังมีเลือดไหลซึม แต่เดินตามเสียงมุ่งหน้าไปยังความมืดมิดที่เข้มข้นกว่าเดิมในส่วนลึกของตำหนักใหญ่

เมื่ออ้อมผ่านฉากกั้นขนาดใหญ่หลังที่ประทับ ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงักฝีเท้า

มันคือม้วนไม้ไผ่

ม้วนไม้ไผ่หนักอึ้งนับร้อยม้วนที่เคยวางเรียงรายเป็นภูเขาเลากาบนชั้นวาง บัดนี้พังโครมลงมาเกลื่อนกราดเต็มพื้น ดูไม่จืด