บทที่ 251: ถ้าอย่างนั้นก็จงนำจังหวะหัวใจในวินาทีนั้นกลับไป

ยามโพล้เพล้ แสงอาทิตย์อัสดงแดงฉานดั่งโลหิต

เย็นวันสุดท้ายก่อนที่กองถ่ายจะย้ายสถานที่ ลมที่ที่ราบโกบีดูจะอ่อนโยนลงบ้างแล้ว หลินเยี่ยนเพิ่งแต่งหน้าเสร็จ เขากำลังใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดคราบดินและเครื่องสำอางสีดำที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้า

ชายชราท่าทางธรรมดาคนหนึ่งเดินทอดน่องมาหยุดอยู่ข้างกายเขาเมื่อใดไม่ทราบ ชายชราทำท่าเลียนแบบเขา มองออกไปยังความเวิ้งว้างอันรกร้างของโกบีที่อยู่ไกลออกไป

จู่ๆ ชายชราก็เอ่ยขึ้น "แสดงเป็นจักรพรรดิ ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่มาทั้งชีวิต ตัดสินเป็นตาย สั่งการเข่นฆ่า... สุดท้ายแล้ว จะนำอะไรกลับไปได้บ้าง?"

มือที่กำลังเช็ดหน้าของหลินเยี่ยนชะงักลง