บทที่ 272 ซ้ายก็ "ชาย" ขวาก็ "เธอ" (สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก)

บรรยากาศในลานบ้านดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ฝั่งหนึ่งคือ เซียวหรัน ที่เพิ่งผ่าฟืนเสร็จกองพะเนิน ทั่วร่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเหงื่อและฮอร์โมนเพศชาย ในมือยังถือขวานหนักอึ้ง ส่วนที่ปลายเท้ามีเศษไม้กระจัดกระจาย

อีกฝั่งหนึ่งคือ เหยาชิงเมิ่ง ที่ถือตะกร้าไม้ไผ่ใบประณีต ภายในบรรจุชุดน้ำชาแก้วครบชุดและดอกไม้สดที่มีหยาดน้ำค้างเกาะพราวเธอยืนอยู่บนถนนหินสีเขียว ดูช่างขัดกับบรรยากาศของลานบ้านแห่งนี้เหลือเกิน

ส่วน หลินเยี่ยน ยืนอยู่ตรงจุดตัดของสองสไตล์ที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว กลายเป็นศูนย์กลางสายตาที่สำคัญที่สุดในภาพที่ดูแปลกแยกนี้