บทที่ 279 มังกรข้ามฝั่ง การเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่ในไซบีเรีย!

เสียงฝนและเสียงตะโกนด่ายังคงกังวานอยู่ในหู แต่ในคัทถัดมา กองถ่ายได้ย้ายสถานที่มายังชายแดนทางเหนือที่ห่างออกไปนับพันกี่โลเมตร

เพื่อให้สมกับความวุ่นวายของรัสเซียในช่วงต้นยุค 90 เจิ้งเสี่ยวหลงถึงกับเช่าสถานีรถไฟร้างทั้งสถานี เครื่องเป่าลมขนาดใหญ่พัดพาสโนว์เทียมให้ปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า อุณหภูมิถูกปรับลดลงด้วยเครื่องทำความเย็นพลังสูงจนติดลบ

หลินเยี่ยนสวมเพียงแจ็คเก็ตบางๆ ยืนอยู่หน้ากล้อง เขาหนาวจนริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วง ต้องคอยพ่นลมหายใจใส่มือเพื่อคลายหนาว นักแสดงผิวขาวร่างสูงใหญ่หลายคนรับบทเป็น "พ่อค้าเร่" ท้องถิ่น พวกเขายืนล้อมรอบหลินเยี่ยนและตะโกนใส่ด้วยภาษารัสเซียที่ฟังดูแปร่งๆ

หลินเยี่ยนฟังไม่ออกสักคำ เขาทำเพียงแค่ฝืนยิ้ม ถูมือไปมา แล้วชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว ใช้ภาษากายที่เป็นสากลต่อรองราคาอย่างเงอะงะแต่เด็ดเดี่ยว ท่าทางของเขาในสภาพแวดล้อมที่แปลกถิ่นและอันตราย—ท่าทางของคนที่กัดฟันสู้เพื่อความอยู่รอดจนแทบจะฉีกเงินหนึ่งเซนต์ออกเป็นสองส่วน—ทำให้ภาพในเลนส์กล้องดูหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

ในบทละคร จ้าวม่านชางได้พบกับตัวละครสำคัญที่นี่ ชายชราชาวรัสเซียสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลเก่าคร่ำครึ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ในอ้อมกอดกอดขวดวอดก้าไว้แน่น เขาชื่อ "เกรี่" อดีตหนึ่งในวิศวกรออกแบบเครื่องบินระดับท็อปของสหภาพโซเวียต ที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงไอ้ขี้เมาผู้ล้มเหลว