บทที่ 288 ห้าสิบก้าวสังหารหนึ่งคน

ล้อรถบดบังแอ่งน้ำจนน้ำโคลนกระเซ็นใส่รั้วลวดหนามริมทาง เสียงเครื่องยนต์ของรถฟอร์ดดังก้องไปตามถนนที่ว่างเปล่า หลินเยี่ยนเอนหลังพิงเบาะหลัง ร่างกายสั่นคลอนเล็กน้อยตามแรงกระแทกของตัวรถ

ปลายนิ้วของเขาแตะอยู่ที่ขอบนาฬิกาพกสีเงิน สัมผัสของโลหะทิ้งความเย็นเยียบไว้ที่ฝ่ามือ

นั่นคือท่าทางที่ติดเป็นนิสัยของเกาหยาง เขากำลังจำลองภาพการ "กวาดล้าง" ที่กำลังจะเกิดขึ้น นักศึกษาห้าสิบคน คือตัวแปรห้าสิบอย่างที่มีไว้เพื่อรบกวน มีเพียงการกำจัดสิ่งเจือปนเหล่านั้นทิ้งไป ความจริงจึงจะปรากฏออกมา

คนขับรถที่อยู่ด้านหน้าลอบสังเกตใบหน้าด้านข้างของหลินเยี่ยนผ่านกระจกมองหลัง นิ้วมือที่จับพวงมาลัยเผลอออกแรงบีบโดยไม่รู้ตัว แสงไฟนอกหน้าต่างวูบผ่านไป เงาที่มืดสลับสว่างพาดทับลงบนใบหน้าของหลินเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะระเบิดกระจายออกในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องประชุมชั้นบนสุดของฟ่านอวี๋เอนเตอร์เทนเมนต์