บทที่ 290 เป็นโรคจิตจริงๆ

หลินเยี่ยนก้าวเดิน มุ่งหน้าตรงไปยังตึกร้างที่ดูวังเวงนั่น

เงาของเขาทาบทับลงบนรอยเลือดสีแดง ประตูเหล็กของห้องใต้ดินแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ขอบประตูเต็มไปด้วยสนิมสีส้มเข้มหนาเตอะ หลินเยี่ยนยกมือขวาขึ้น ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางที่สวมถุงมือสีขาวดันพื้นผิวประตูเหล็ก ออกแรงผลักไปข้างหน้า

โลหะเสียดสีกับบานพับส่งเสียงดัง "เอี๊ยด" แหลมบาดหู ฝุ่นบนแกนประตูร่วงกราว อากาศชื้นพุ่งออกมาจากรอยแยกของประตู นำพาเอากลิ่นไม้ผุเน่าและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกออกมา

กู้เหนียนเดินตามหลังมาในระยะห้าเมตร ต้าหลงแบกกล้องถ่ายรูปหนัก 40 กิโลกรัมเดินขนาบข้าง เหล่าจางกำวิทยุสื่อสารในมือแน่น

หลินเยี่ยนเดินเข้าไปในห้องใต้ดิน พื้นปูนขรุขระไม่เท่ากัน มีน้ำเสียสีดำขังอยู่เป็นแอ่งๆ บนเพดานมีหลอดไฟไส้แบบมีตะแกรงครอบแขวนอยู่สามดวง หลอดไฟดวงกลางส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ แสงไฟสาดส่องลงมาที่เก้าอี้สอบสวนเหล็กตรงกลางพอดิบพอดี