ตอนที่ 337

บรรยากาศแข็งค้างไปในทันที

เฉินอี้เฟิงที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์แทบจะบีบขวดน้ำแร่ในมือจนแหลกคามือ

บ้าไปแล้ว ต้วนอี้สิงบ้าไปแล้วจริง ๆ

การตัดบทพูดของตัวเองออกจนหมด แล้วโยนน้ำหนักของทั้งซีนไปกดทับไว้ที่คู่แสดงแบบนี้ มันไม่ใช่การรับส่งบทแล้ว แต่มันคือการเอาชีวิตเข้าแลกชัด ๆ

เหงื่อกาฬผุดซึมออกมาตามขมับของผู้กำกับ ริมฝีปากขยับราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าพอเห็นสีหน้าของต้วนอี้สิงที่ไม่มีที่ว่างให้เจรจาใด ๆ เขาก็จำต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไป