บทที่ 102 ไม่คู่ควร

"มีพวกสาวใช้คอยอยู่เป็นเพื่อนข้าแล้ว เจ้าก็รีบกลับไปเถิด ลำบากในห้องสอบมาตั้งสามวัน หากยังฝืนทนจนล้มป่วยไปจะทำอย่างไร"

ซูเสี่ยวนางรู้สึกอบอุ่นในใจ ยื่นมือไปช่วยจัดคอเสื้อของเฉินเฮ่ออวี่ "ข้ายังไม่แก่ถึงขั้นเดินไม่ไหวเสียหน่อย"

เฉินเฮ่ออวี่มองไปยังลานเรือนอันมืดมิด เห็นพื้นเปียกชุ่มโชกอยู่รำไร บางแห่งเริ่มมีน้ำขัง เม็ดฝนตกลงบนแอ่งน้ำ สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำระลอกแล้วระลอกเล่า