บทที่ 147 กรอกยา

ฉางซิงโหวไม่แม้แต่จะหันหน้ามา กล่าวเสียงเย็นชา "ติดคุกเพราะเด็กบำเรอ ไล่ภรรยาออกจากบ้านเพราะไม่มีลูกชาย ข้าไม่ได้ห่วงเจ้าตัวบัดซบสกุลโจวนั่นสักนิด! เพียงแต่ความสัมพันธ์ระหว่างบ้านเรากับเขานั้น ในแวดวงขุนนางเมืองซ่างจิงมีใครบ้างไม่รู้ ยามนี้ข้างนอกย่อมมีข่าวลือถ้อยคำน่าเกลียดสารพัดสารพัน โจวหวาถิงอยู่ในคุกไม่ได้ยินหรอก แต่พวกเจ้าจะทำอย่างไรกันเล่า"

เฉินเฮ่ออวี่จนด้วยคำพูด ได้แต่พองแก้มเงียบกริบไม่เอ่ยอันใดอีก

หากมีบุตรเขยเป็นฆาตกร ไม่ว่าต่อหรงซู หรือต่อเกียรติยศชื่อเสียงและธรรมเนียมของตระกูล ล้วนเป็นเรื่องสะเทือนขวัญอย่างยิ่ง