บทที่ 203 อาหารเช้า

ถ้วยชามตะเกียบแตกกระจายร่วงกราวลงพื้นดังเคร้งคร้าง ดึงดูดให้ผู้คนในเพิงอาหารเช้าพากันหันขวับมามอง

เห็นเพียงสตรีผู้นั้นสวมเสื้อผ้าไหมสีมรกตบางเบาเพียงตัวเดียว เนินอกที่เผยออกมารำไรแลเห็นผิวขาวนวลเนียนราวเนื้อครีมถูกความหนาวกัดจนขึ้นสีชมพูระเรื่อ ชวนให้... หวั่นไหวยิ่งนัก

พวกหน้าหนาต่างจ้องตาค้างจนแทบไม่ยอมละสายตา