บทที่ 209 หวังมีบุตร

เมื่อได้ยินชิวเถานำตนเองไปเปรียบเทียบกับหยางอวี้เหนียง สีหน้าของเหมยต่วนพลันชะงักแข็งค้าง มิได้เอ่ยคำใด

ซูอี๋เหนียงเอ่ยขัดนางขึ้นมาอย่างเย็นชา ทั้งยังตำหนิว่า "เหลวไหล! สบายดีอยู่จะกินยาไปไย เรื่องลูกเต้าขึ้นอยู่กับวาสนา มีเร็วก็ดีแบบเร็ว มีช้าก็ดีแบบช้า"

ชิวเถาเหลือบมองเฉินเฮ่ออวี่อย่างรวดเร็วปราดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า "ข้า... ข้าเพียงเป็นห่วงฮูหยินเจ้าค่ะ ตอนนั้นหยางเหนียงจื่อก็ร่างกายอ่อนแอเกินไป ข้าปรนนิบัตินางด้วยตนเองมาหลายปี..."