บทที่ 225 ตั้งครรภ์

ฉางซิงโหวทอดถอนใจ "เจ้ามีความมุ่งมั่น พ่อก็ดีใจ แต่หนทางข้างหน้าเกรงว่าพ่อคงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้มาก ยังคงต้องพึ่งพาความพยายามของเจ้าเองแล้ว"

ใครๆ ต่างก็หวังจะมีลูกมากเพื่อวาสนามาก ทว่าหารู้ไม่ว่าพอมีบุตรชายมากเข้าก็มีแต่เรื่องให้กลุ้มใจ

กลัวว่าพวกเขาจะเติบโตมาเหลวไหลจนผลาญตระกูล เฝ้าหวังให้พวกเขาตั้งตัวเป็นหลักเป็นฐานและใช้ชีวิตของตนเองให้ดีได้