บทที่ 245 พระราชทานรางวัล

เหมยต่วนแอบขำอยู่ในใจ นางแลบลิ้น ย่นจมูกใส่เขา แล้วกระพริบตาถี่ ๆ ส่งสัญญาณไปทางห้องด้านใน

"ญาติผู้น้องมาหา ท่านก็ไม่เกรงอกเกรงใจกันบ้างเลย... เหตุใดจึงไม่ทักทายสักสองสามคำเล่า"

กู้หานเยียนบิดส่ายเรือนร่างอย่างเย้ายวนพลางเลิกม่านไข่มุกก้าวออกมา แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า "ข้ากับพี่ชายคุ้นเคยกันมาหลายปี สนิทชิดเชื้อดั่งคนในครอบครัว จะต้องเกรงอกเกรงใจปานนั้นไปไย"