ตอนที่ 68 เซอร์ไพรส์เล็ก ๆ

ตอนที่กู้ซิงอี้กับพี่อวิ๋นพาเสี่ยวไน่ไน่มาถึงอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เซี่ยซีเหยาเพิ่งโพสต์เวยปั๋วไปได้ไม่นาน และกำลังซ้อมร้องเพลงอยู่ในห้องอัดเสียง

กว่าจะตัดสินใจโพสต์เวยปั๋วนั้นได้ เธอต้องคิดทบทวนอยู่นานมาก เดิมทีเธอไม่อยากสนใจกระแสดราม่าในเน็ตเลยสักนิด แต่พอเห็นคนพวกนั้นรุมก่นด่ากู้ซิงอี้ไม่หยุด ก็ทนไม่ไหวจนอยากจะปกป้องเขาขึ้นมา

หลังกดโพสต์ไปแล้ว เธอยังหน้าแดงอยู่ตั้งนาน คำพูดอันกล้าหาญประโยคนั้น นับเป็นความกล้าที่สุดในชีวิตของเธอแล้ว

ทว่าพอได้โพสต์ออกไป อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งตอนร้องเพลงก็ดูเป็นธรรมชาติขึ้นมาก

กู้ซิงอี้อุ้มเสี่ยวไน่ไน่ โดยมีพี่อวิ๋นพาขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นสิบเอ็ด ชั้นนี้เต็มไปด้วยห้องอัดเสียง และเวลานี้เซี่ยซีเหยาก็น่าจะอยู่ที่นี่

พวกเขาไม่ได้โทรบอกเซี่ยซีเหยาล่วงหน้า เพราะตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์เธอ

พอขึ้นมาถึงชั้นสิบเอ็ด พวกกู้ซิงอี้ยังไม่ทันได้เจอเซี่ยซีเหยา ก็บังเอิญพบกับเฉิงตี๋ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องอัดเสียงเข้าพอดี

เมื่อเห็นกู้ซิงอี้กับเสี่ยวไน่ไน่ แววตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉิงตี๋ได้เจอตัวจริงของกู้ซิงอี้ ความประทับใจแรกคือเขาดูเป็นมิตรมาก ไม่ได้ดูร้ายกาจเหมือนอย่างที่คนในเน็ตพูดกันเลยสักนิด

เธอเป็นแฟนคลับยุคแรกๆ ของซิงเหยาตั้งแต่ตอนที่แอ็กเคานต์ยังไม่ดังเปรี้ยงปร้าง ตอนที่ได้ยินเพลง "มีเธอชั่วชีวิต" ภาพของซิงเหยาที่กอดกีตาร์ร้องเพลงโดยไม่เปิดเผยหน้าตากับบรรยากาศลึกลับแบบนั้น ดึงดูดใจเธอเข้าอย่างจัง

เธอยังหลงใหลในความรักที่อยู่ในบทเพลงนั้นเป็นพิเศษ 'มีผู้คนมากมายเพียงใดเคยหลงรักใบหน้ายามเยาว์วัยของเธอ แต่จะมีใครบ้างที่พร้อมร่วมแบกรับความผันแปรอันไร้ปรานีของกาลเวลา'

เฉิงตี๋คิดมาตลอดว่า คนที่แต่งและร้องเพลงแบบนี้ออกมาได้จะต้องเป็นคนที่โรแมนติกขนาดไหน ตั้งแต่นั้นมา เธอก็คอยติดตามซิงเหยาเงียบๆ มาตลอด

เรื่องข่าวแฉในเน็ตคราวนี้ แม้เธอจะไม่เชื่อเลยสักนิด แต่ก็คอยเฝ้าติดตามข่าวอยู่เงียบๆ พอเซี่ยซีเหยาโพสต์เวยปั๋ว เธอก็เห็นทันที รู้สึกอิจฉาเหลือเกินที่ทั้งสองคนมีความรักชวนฝันถึงเพียงนี้

คนหนึ่งยอมเปิดเผยพรสวรรค์เพื่อภรรยา เดินทางมายังโหมวตูเพียงลำพัง

อีกคนก็โชคดีเหลือเกินที่ได้พบคนดีๆ และกล้าหาญพอที่จะส่งเสียงออกมาเพื่อความรัก

เธอก็อยากมีความรักที่หวานซึ้งแบบนี้บ้างเหมือนกัน!

กู้ซิงอี้เองก็สังเกตเห็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่จู่ๆ ก็หยุดเดินตรงหน้า เขาจำเธอได้ทันที เฉิงตี๋ หนึ่งในตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์รายการซิงเกอฮุ่ยในครั้งนี้

เขายิ้มและพยักหน้าให้อย่างเป็นมิตร ก่อนจะอุ้มเสี่ยวไน่ไน่เตรียมเดินต่อไปข้างหน้า

"พวกคุณมาหาเซี่ยซีเหยาใช่ไหมคะ เธออยู่ห้องอัดเสียงห้องที่สองทางซ้ายมือข้างหน้านี้เองค่ะ"

เฉิงตี๋เอ่ยขึ้นมาในจังหวะนั้นพอดี

กู้ซิงอี้หันกลับไปด้วยความแปลกใจ มองดูเฉิงตี๋ เด็กสาวที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนคนนี้สวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองนวล เปี่ยมไปด้วยความสดใสมีชีวิตชีวา

"ขอบคุณครับ!"

กู้ซิงอี้เอ่ยขอบคุณพลางเตรียมจะเดินต่อ แต่ไม่นึกเลยว่าเฉิงตี๋จะพูดขึ้นมาอีก

"ซะ...ซิงเหยา! ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ ฉันเป็นแฟนคลับของคุณค่ะ"

เฉิงตี๋ออกอาการเคอะเขินจนพูดติดอ่าง ท่าทางของเธอตอนนี้เหมือนเด็กสาวทั่วไปเวลาได้เจอไอดอลของตัวเองไม่มีผิด

กู้ซิงอี้ประหลาดใจเล็กน้อย ชื่อเสียงของเขาในเน็ตตอนนี้พูดได้คำเดียวว่าเละไม่มีชิ้นดี ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนนี้จะยอมรับตรงๆ ว่าเป็นแฟนคลับของเขา

กู้ซิงอี้อดรู้สึกประทับใจในตัวเฉิงตี๋เพิ่มขึ้นไม่ได้ เขาหัวเราะพลางวางเสี่ยวไน่ไน่ลง แล้วจูงมือเล็กๆ ของลูกสาวเดินมาตรงหน้าเฉิงตี๋

"ได้สิครับ! ไม่นึกเลยว่าตอนนี้ผมยังมีแฟนคลับอยู่ แถมยังเป็นนักร้องคนดังซะด้วย!"

ได้ยินกู้ซิงอี้แซวแบบนั้น ใบหน้าของเฉิงตี๋ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอแลบลิ้นอย่างน่ารัก ก่อนจะหยิบสมุดบันทึกที่พกติดตัวออกมายื่นให้กู้ซิงอี้

"สวัสดีค่ะซิงเหยา ฉันชื่อเฉิงตี๋ เซ็นลงในสมุดเล่มนี้ได้เลยนะคะ! ฉันชอบเพลงพวกนั้นของคุณมากจริง ๆ ค่ะ!"

"ได้ครับเฉิงตี๋ ขอบคุณที่ชอบเพลงของผมนะ"

กู้ซิงอี้รับสมุดมา เขาก็เห็นว่าสิ่งที่จดบันทึกไว้ในสมุดเล่มนี้ล้วนแต่เป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นมาทั้งนั้น

กู้ซิงอี้เอื้อมมือไปลูบจมูกแก้เก้ออย่างไม่เป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เซ็นชื่อซิงเหยาของตัวเองลงไปแล้วส่งสมุดคืนให้เฉิงตี๋ เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเฉิงตี๋จะเป็นแฟนพันธุ์แท้ขนาดนี้ กู้ซิงอี้เลยรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไร!

"ฮิฮิ~ คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวตี๋ก็พอค่ะ!"

เฉิงตี๋รับสมุดโน้ตกลับมาอย่างอารมณ์ดี พลางก้มมองดูลายเซ็นบนนั้นด้วยความดีใจจนล้นอก

"เสี่ยวตี๋! ทำอะไรอยู่น่ะ!"

ทันใดนั้น เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังมาจากทางลิฟต์ กู้ซิงอี้มองข้ามเฉิงตี๋ไป ก็เห็นชายท่าทางสุภาพสวมแว่นกรอบทองคนหนึ่งกำลังขมวดคิ้วเดินตรงมาทางนี้

"เปล่าทำอะไรสักหน่อยค่ะ!"

เฉิงตี๋รีบเก็บสมุดโน้ต ทำท่าทีว่านอนสอนง่ายแล้วพูดกับชายท่าทางสุภาพคนนั้น

"คุณลุง มาได้ยังไงคะเนี่ย"

คนที่มาก็คืออิ่นผิงนั่นเอง เมื่ออิ่นผิงเดินมาตรงหน้าพวกเขาก็มองเห็นกู้ซิงอี้ สีหน้าจึงเย็นชาลงเล็กน้อย ก่อนจะคว้าแขนเฉิงตี๋ลากเธอเดินไปทางหน้าลิฟต์

พลางเดินไป เขาก็ดุเฉิงตี๋ไปด้วย

"แม่แกให้เอาของมาให้ แล้วก็อีกอย่าง! อย่าเที่ยววิ่งแจ้นเข้าไปเสนอหน้าใกล้ใครเขานัก! ได้ยินไหม!"

"รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว!"

เฉิงตี๋พยักหน้ารับคำลุงไม่หยุดหย่อน พลางแอบหันหลังกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่กู้ซิงอี้

กู้ซิงอี้ได้แต่งุนงง ไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองไปล่วงเกินผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!

แต่นี่ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย กู้ซิงอี้ส่ายหน้าเลิกคิดให้มากความ แล้วเดินตรงไปยังห้องอัดเสียงที่เซี่ยซีเหยาอยู่

กู้ซิงอี้เคาะประตู เถาเล่อเล่อเป็นคนมาเปิด พอเห็นเขาเธอก็ทำสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด และเพิ่งจะอ้าปากเตรียมตะโกนเรียกเซี่ยซีเหยาที่กำลังซ้อมร้องเพลงอยู่ข้างใน กู้ซิงอี้ก็รีบส่งสัญญาณจุ๊ปากบอกให้เงียบไว้เสียก่อน

เถาเล่อเล่อเข้าใจได้ในพริบตาจึงรีบหุบปากลงทันที

กู้ซิงอี้จูงเสี่ยวไน่ไน่ย่องเข้าไปข้างในเงียบ ๆ พี่อวิ๋นช่วยปิดประตูลง แล้วมายืนมองเข้าไปด้านในเคียงข้างกับเถาเล่อเล่อ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กู้ซิงอี้ได้ยินเซี่ยซีเหยาร้องเพลง แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง เขาก็ยังรู้สึกว่าเธอทุ่มเทตั้งใจกับบทเพลงเหลือเกิน ท่าทางจดจ่อจริงจังเช่นนั้นช่างงดงามจับใจ

เซี่ยซีเหยากำลังร้องเพลงอย่างมีสมาธิแน่วแน่ จึงไม่ทันสังเกตเห็นกู้ซิงอี้กับเสี่ยวไน่ไน่ที่ยืนอยู่ด้านนอกเลยแม้แต่น้อย

มุมปากของกู้ซิงอี้แย้มยิ้มขึ้น เพลงนี้พอมีดนตรีบรรเลงคลอและขับร้องผ่านน้ำเสียงของเซี่ยซีเหยา ก็ยิ่งไพเราะจับใจขึ้นไปอีก!

เสี่ยวไน่ไน่ยืนเกาะติดอยู่ข้างขากู้ซิงอี้ ดวงตากลมโตจับจ้องผู้เป็นแม่ตาไม่กะพริบ เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาก็ชอบท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบนี้ของแม่มากเช่นกัน

เซี่ยซีเหยาเวลาร้องเพลงราวกับเป็นคนละคนกับยามปกติ เสน่ห์ที่เปล่งประกายออกมาจากข้างในนั้น ชวนให้ผู้คนอดหลงใหลไม่ได้จริง ๆ

เมื่อเซี่ยซีเหยาร้องจบเพลง เธอหันมามองข้างนอกตามความเคยชิน ทันใดนั้นสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของกู้ซิงอี้และเสี่ยวไน่ไน่ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แถมยังดูน่ารักน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง!

ใบหน้าของกู้ซิงอี้ประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาเรียวรูปผลซิ่งของเสี่ยวไน่ไน่หยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว รอยยิ้มนั้นสดใสเจิดจ้าราวกับส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง

เมื่อได้เห็นภาพอันแสนอบอุ่นตรงหน้า เซี่ยซีเหยาก็คลี่ยิ้มหวานดั่งดอกไม้บาน แล้วเดินออกมาด้วยท่าทางร่าเริงมีชีวิตชีวา

พลางเอ่ยถามเสียงเบา

"คุณกลับมาแล้วเหรอคะ"

ที่ปลายจมูกของเซี่ยซีเหยามีเม็ดเหงื่อผุดพราย แลดูสดใสน่ารักเป็นพิเศษ นี่สิถึงจะสมกับเป็นคนวัยยี่สิบกว่า!

กู้ซิงอี้พยักหน้ารับ ในแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มที่ยากจะซ่อนเร้น

"ครับ คุณภรรยา เซอร์ไพรส์ไหมครับ"

ใบหน้าของเซี่ยซีเหยาพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเถาเล่อเล่อกับพี่อวิ๋นที่ยืนอยู่หน้าประตูกำลังเอามือปิดปากแอบหัวเราะคิกคักกันอยู่!

คนคนนี้ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! คนอื่นก็ยังอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ยังจะกล้ามาเรียกเธอว่าคุณภรรยาอีก!

เซี่ยซีเหยาก้มหน้าหลบสายตาไม่ยอมมองเขา แล้วย่อตัวลงอุ้มเสี่ยวไน่ไน่ขึ้นมา แต่ใบหูที่แดงก่ำกับรอยยิ้มที่ยังไม่ยอมจางหายไป กลับฟ้องความรู้สึกในใจของเธอจนหมดสิ้น

การที่กู้ซิงอี้มาปรากฏตัวตรงหน้ากะทันหันแบบนี้ มันเซอร์ไพรส์มากจริง ๆ นั่นแหละ!