ตอนที่ 86 ถูกลอบโจมตี

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

กู้ซิงอี้ตื่นมาพร้อมความรู้สึกเมื่อยชาไปทั้งตัว โดยเฉพาะท่อนแขนที่แทบไม่หลงเหลือความรู้สึกอยู่เลย!

พอลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ถึงได้เห็นว่าเซี่ยซีเหยามุดเข้ามาซุกอยู่ในอ้อมอกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมยังกอดรัดเขาไว้แน่นราวกับปลาหมึกยักษ์ไม่มีผิด

ส่วนเสี่ยวไน่ไน่ก็ไม่รู้ว่ากลิ้งไปนอนแผ่หลาขวางเตียงอยู่ตรงปลายเท้าตั้งแต่ตอนไหน

"..."

กู้ซิงอี้ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ท่านอนของสองแม่ลูกคู่นี้ถอดแบบกันมาเป๊ะ ไม่มีความเรียบร้อยพอกันทั้งคู่!

เดิมทีกู้ซิงอี้นอนหลับสบายดีมาก ทั้งยังฝันหวานอีกต่างหาก ผลคือกลางดึกภาพในฝันกลับเปลี่ยนไปกะทันหัน อึดอัดเหมือนถูกผีอำไม่มีผิด พอได้เห็นภาพตรงหน้านี้ ถึงได้คลี่คลายคดีสักที!

กู้ซิงอี้ใช้มือข้างที่ยังว่างเกาหัวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ร่างกายท่อนล่างที่เมื่อยชาก็ค่อยรู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย

การขยับตัวของเขาดูเหมือนจะทำให้เซี่ยซีเหยาขัดใจ

ใบหน้าขาวผ่องอมชมพูเริ่มขมวดคิ้ว ริมฝีปากจิ้มลิ้มยู่เข้าหากันพลางส่งเสียงงึมงำในลำคอ ก่อนจะเบียดตัวเข้ามาแนบชิดกู้ซิงอี้มากกว่าเดิม แล้วกอดเขาไว้แน่นอีกรอบ

กู้ซิงอี้ถึงกับตัวแข็งทื่อไปในทันที!

เช้าตรู่ขนาดนี้เนี่ยนะ!

คิดจะหาเรื่องกันชัด ๆ เลย!!!

ทนไม่ไหว! ทนไม่ไหวจริง ๆ!

กู้ซิงอี้รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทรมานสุด ๆ!

พอหันไปมองเสี่ยวไน่ไน่ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงปลายเตียงอีกครั้ง สีหน้าเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความทรมานใจ!

กู้ซิงอี้แตะจมูกตัวเองพลางคิดในใจว่า ไน่ไน่ก็สามขวบแล้วนะ! ไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้ว! ถึงเวลาต้องแยกห้องนอนได้แล้วล่ะ!

คิดได้แบบนั้น กู้ซิงอี้จึงค่อย ๆ ดึงแขนข้างที่เซี่ยซีเหยาหนุนอยู่ออกมา ตอนนี้แขนข้างนี้ชาจนแทบไม่รู้สึกว่าเป็นของตัวเอง ถึงขั้นต้องใช้อีกมือช่วยดึงมันออกมาด้วยซ้ำ

อาจเพราะรู้ตัวว่าหมอนรองหัวจู่ ๆ ก็หายไป แพขนตาของเซี่ยซีเหยาจึงกะพริบไหวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แววตายังเจือความงุนงงขณะมองกู้ซิงอี้ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

ทันทีที่สบตากัน เซี่ยซีเหยาก็ตาสว่างตื่นเต็มตาทันที!

กู้ซิงอี้ไม่กล้าขยับ เซี่ยซีเหยาเองก็ตัวแข็งทื่อ แขนขายังคงกอดก่ายอยู่บนตัวเขา ท่าทางล่อแหลมนี้ทำเอาใบหน้างามแดงซ่านขึ้นมาทันควัน เพียงพริบตาเดียว แม้แต่ติ่งหูก็แดงก่ำราวกับกุ้งที่เพิ่งหย่อนลงกระทะน้ำมันเดือด!

กู้ซิงอี้กะพริบตาปริบ ๆ ส่วนเซี่ยซีเหยารีบผละออกจากตัวเขาอย่างลนลาน เธอหันหลังขวับไม่กล้ามองหน้าเขาอีก หัวใจเต้นโครมครามรัวเร็วราวกับมีกวางน้อยวิ่งชน

แย่แล้ว! เขาคงไม่คิดว่าฉันจงใจหรอกนะ?!

เซี่ยซีเหยากัดริมฝีปาก คู้ตัวหลบเหมือนนกกระจอกเทศมุดทราย เธอถึงกับได้ยินเสียงกู้ซิงอี้กลืนน้ำลายดังมาจากด้านหลังด้วยซ้ำ!

กู้ซิงอี้บอกได้คำเดียวว่าตอนนี้เขากำลังลำบากมาก! จำเป็นต้องไปใช้น้ำเย็นล้างหน้าเพื่อสงบสติอารมณ์ด่วนที่สุด!

ใครก็ตามที่ตื่นเช้ามาเจอสาวสวยสะพรั่งน่าทะนุถนอมนอนแนบชิดขนาดนี้ แถมยังทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ก็คงทรมานเจียนตายเหมือนกันทั้งนั้น!

กู้ซิงอี้รีบปีนลงจากเตียง ค้อมตัวลงแล้วพุ่งพรวดออกจากห้องนอนไปอย่างไว

พอเสียงประตูปิดลง เซี่ยซีเหยาถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอเอามือลูบแก้มที่ร้อนผ่าวเบา ๆ แววตาแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

ดูเหมือนตั้งแต่ครั้งก่อนที่กู้ซิงอี้ย้ายเข้ามานอนในห้องนอนใหญ่ พอหลับไปทีไรเธอก็มักจะเผลอมุดเข้าไปในอ้อมอกเขาโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่จำได้ว่าก่อนนอนก็นอนอยู่อีกฝั่งเรียบร้อยดีแท้ ๆ

แถมตรงกลางก็ยังมีไน่ไน่อยู่ด้วยนี่นา!

พอนึกถึงไน่ไน่ เซี่ยซีเหยาก็ชะงักกึก เธอรีบลุกขึ้นนั่ง แล้วก็เห็นลูกสาวตัวน้อยนอนแผ่หลาอยู่อย่างโดดเดี่ยวตรงมุมเตียง

"..."

นี่มัน...

เซี่ยซีเหยาเม้มปากเบา ๆ ก่อนจะอุ้มไน่ไน่เข้ามาในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงตรงตำแหน่งเดิมที่ควรเป็นของหนูน้อย

หลังจากหอมแก้มนุ่มฟูของไน่ไน่แล้ว เซี่ยซีเหยาก็อมยิ้ม ดูท่าคงถึงเวลาที่ไน่ไน่ควรจะมีห้องนอนเล็ก ๆ เป็นของตัวเองแล้วสิ!

ต้องยอมรับเลยว่าในเรื่องนี้ ความคิดของสามีภรรยาคู่นี้ช่างตรงกันอย่างน่าประหลาด!

พอกู้ซิงอี้ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเดินออกมา เซี่ยซีเหยาก็เพิ่งก้าวออกจากห้องนอนพอดี ชุดนอนตัวหลวมโคร่งช่วยพรางสัดส่วนเย้ายวนของเธอไว้จนมิดชิด กู้ซิงอี้ลูบจมูกตัวเอง ในใจแอบรู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อย

ยังไงตัวเองก็เป็นสามีของเธออยู่แล้ว เมื่อกี้เขาควรจะมองต่ออีกสักนิดหรือเปล่านะ?

แต่ไม่ทันไรกู้ซิงอี้ก็รีบสลัดความคิดลามกนี้ทิ้งไปจากสมอง จะดูก็ต้องรอวันที่จะได้ดูอย่างเปิดเผยสิ!

เมื่อสังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินไปล้างหน้าแปรงฟันเงียบ ๆ

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ปกติเป็นเวลาที่กู้ซิงอี้ต้องออกไปวิ่ง แต่เช้านี้เขาไม่คิดจะออกไปไหน เซี่ยซีเหยาอุตส่าห์ได้กลับบ้านทั้งที เขาอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอให้นานกว่านี้อีกหน่อย

กู้ซิงอี้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาอยากดูว่าคีย์เวิร์ดของรอบชิงชนะเลิศนัดแรกในรายการซิงเกอฮุ่ยคืออะไร

เซี่ยซีเหยาไม่เคยเป็นฝ่ายบอกเรื่องพวกนี้กับเขาเลยสักครั้ง เขาจึงต้องรู้หน้าที่ตัวเอง

แต่พอกู้ซิงอี้ค้นหาคีย์เวิร์ดของนัดแรกเจอ เขาก็ถึงกับนั่งไม่ติดทันที นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?

โศกเศร้าเวทนา? บรรยากาศสยองขวัญ?

ล้อกันเล่นหรือไงเนี่ย?

นี่ใช่คีย์เวิร์ดที่รายการจริงจังเขาคิดกันออกมาเหรอ?

กู้ซิงอี้เบ้ปาก นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคีย์เวิร์ดของรอบชิงชนะเลิศนัดแรกจะออกมาแนวนี้

จังหวะนั้นเซี่ยซีเหยาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี กู้ซิงอี้จึงเงยหน้ามองด้วยสีหน้างุนงง

"คีย์เวิร์ดรอบชิงของซิงเกอฮุ่ยคือรันทดหดหู่? บรรยากาศสยองขวัญเนี่ยนะ? ใครเป็นคนคิดคีย์เวิร์ดนี้ขึ้นมากันครับ?"

พอได้ยินกู้ซิงอี้ทักเรื่องนี้ เซี่ยซีเหยาก็เดินมานั่งลงตรงโซฟาแล้วพยักหน้ารับ

"อืม... คีย์เวิร์ดของรอบชิงแต่ละนัดผู้กำกับเป็นคนกำหนดเองทั้งหมดเลยค่ะ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าหรอกว่าจะออกมาเป็นอะไร"

กู้ซิงอี้ขมวดคิ้ว ได้แต่นึกในใจว่าผู้กำกับคนนี้คงประสาทกลับไปแล้วแน่ ๆ!

ถ้าเหรินเชารู้ว่ากู้ซิงอี้คิดแบบนี้คงร้องไห้โฮไปแล้ว เดิมทีเขาก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้สักหน่อย! เขาก็ลำบากใจเหมือนกันนะ!

แต่เพราะอาจารย์ของเขาร้องขอมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างหาก

แถมอาจารย์ของเขาคนนี้ก็คือผู้กำกับภาพยนตร์สยองขวัญระดับปรมาจารย์

คำขอของอาจารย์เป็นอะไรที่ยากจะปฏิเสธที่สุด โดยเฉพาะในสายตาของคนรุ่นก่อนที่มองว่าอาจารย์เปรียบเสมือนพ่อ เหรินเชาเองก็ไม่อยากทำให้ผู้เป็นอาจารย์ต้องผิดหวังเสียใจ

อีกอย่าง ถึงเพลงแนวนี้จะไม่ใช่กระแสหลัก แต่ก็ใช้วัดฝีมือของนักแต่งเพลงในอีกมุมหนึ่งได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ!

เรื่องพวกนี้กู้ซิงอี้ไม่มีทางรู้อยู่แล้ว ในเมื่อคีย์เวิร์ดออกมาเป็นแบบนี้ เขาก็ทำได้แค่เค้นสมองคิดอย่างหนัก

เพราะเอาเข้าจริง เพลงแนวนี้กู้ซิงอี้ฟังมาน้อยมากจริง ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยซีเหยาเห็นกู้ซิงอี้ขมวดคิ้วตอนจะแต่งเพลง ที่แท้เขาก็มีเรื่องให้ลำบากใจกับเขาเหมือนกัน ทั้งที่เพลงก่อนหน้านี้ดูเหมือนเขาจะแต่งออกมาได้อย่างง่ายดายแท้ ๆ

กู้ซิงอี้ในมุมนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาดูจับต้องได้มากขึ้น เซี่ยซีเหยายกมือขึ้น ค่อย ๆ ลูบคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาให้คลายออก

"ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ ไม่ว่าจะยังไงพวกเราสองคนก็พยายามไปด้วยกันนะ ขอแค่ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายทีหลังก็พอแล้ว"

เมื่อปลายนิ้วอันอ่อนนุ่มลูบผ่านระหว่างคิ้ว หัวใจของกู้ซิงอี้พลันอบอุ่นวาบ เขารีบเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของเซี่ยซีเหยาที่มองมาอย่างจริงจังและอ่อนโยน

เซี่ยซีเหยาที่เพิ่งล้างหน้าเสร็จเผยเพียงใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง แต่กู้ซิงอี้กลับรู้สึกว่าเธอในยามนี้งดงามยิ่งกว่าเวลาไหน ๆ

พอโดนกู้ซิงอี้จ้องมองตรง ๆ แบบนั้น ใบหน้าของเซี่ยซีเหยาก็เริ่มเห่อร้อน เธอไม่เข้าใจว่าแค่พูดไปประโยคเดียว ทำไมเขาต้องมองกันขนาดนี้ สายตานั่นนอกจากจะแฝงความชื่นชมแล้ว ยังดูราวกับอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวอย่างไรอย่างนั้น

กู้ซิงอี้นี่ทำตัวพิลึกคนจริง ๆ!

แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ไม่มีเวลาให้แปลกใจอีกต่อไปแล้ว!

เพราะใบหน้าของกู้ซิงอี้โน้มเข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน กระทั่งสัมผัสนุ่มละมุนประทับลงบนริมฝีปาก ดวงตาของเซี่ยซีเหยาพลันเบิกกว้าง ถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ สองทีด้วยความไม่อยากเชื่อ

นี่มันอะไรกัน? เธอโดนจู่โจมทีเผลอเหรอเนี่ย?

ตอนนี้กู้ซิงอี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า ต่อหน้าภรรยาแสนสวย ไอ้เรื่องเอาน้ำเย็นลูบดับไฟอะไรนั่นน่ะ ไร้สาระทั้งเพ!