บทที่ 112 เมนเจียเลียฟผู้รับบาป

ในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งที่ย่านใหม่ อวี่เป่าซานถือก้อนนิ่วววสีน้ำตาลเหลืองนั้นตรวจดูอย่างพิถีพิถัน เป็นระยะก็ใช้มือลูบเบา ๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มประหลาดใจ

"ฉี่หยุน สะดวกถามไหมว่านายเอานิ่วววนี่มาจากไหน" อวี่เป่าซานยกหน้าขึ้นมองฉี่หยุนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ใบหน้ายิ้มแย้ม "นิ่วววธรรมชาติขนาด 300 กรัม หายากในท้องตลาดนะ"

ฉี่หยุนพยักหน้าเบา ๆ "ฮ่า ๆ ผมก็โชคดีน่ะครับ วันนี้ไปเจอคนฆ่าวัวในตลาด เขาผ่านิ่วววก้อนนี้ออกมาได้ ผมก็เลยซื้อมา"

อวี่เป่าซานได้ยินดังนั้น ก็เหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ายังคงแย้มยิ้ม "อ๋อ อย่างนั้นเอ๋ย แล้วนายจะขายนิ่วววนี่ราคาเท่าไหร่"

ในใจฉี่หยุนมีแผนการมานานแล้ว แต่ปากก็กล่าวว่า "คุณหมออวี่ครับ ผมไม่ค่อยเข้าใจราคาที่แท้จริงของของนี้สักเท่าไหร่ คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ ยังต้องให้คุณช่วยดูให้หน่อยว่าราคาที่เหมาะสมควรเป็นเท่าไหร่ ผมก็รู้ว่าคุณไม่โกงผมหรอก"