บทที่ 117 ล้างแค้นคืนหนึ่งดอกศร

ฉีอวิ๋นนั่งฟังชายชราสองคนคุยกันอยู่นานโดยไม่รู้สึกเลือดพล่านแต่อย่างใด สีหน้ายังคงสงบนิ่ง สุดท้ายก็แค่ส่ายหน้าเบา ๆ

“ขอโทษนะครับทั้งสองท่าน ผมเคารพพวกท่านมาก แล้วก็อยากมีส่วนช่วยงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของประเทศเหมือนกัน แต่ต้องขออภัยด้วยที่ผมรับข้อเสนอของพวกท่านไม่ได้”

“มีคำโบราณพูดไว้ดีว่า ยามมีกำลังก็ช่วยค้ำจุนใต้หล้า ยามตกอับก็รักษาตัวเองให้ดีก่อน ตอนนี้ผมก็ยังเป็นแค่คนจนคนหนึ่ง ยังไม่มีจิตสำนึกสูงส่งขนาดนั้น”

พูดมาถึงตรงนี้ ท่าทีของเขาก็ชัดเจนมากแล้ว

เว่ยเสวียหมิงกับอวี๋ฉี่เซวียนสบตากัน ต่างก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา