บทที่ 121 กระจกรถที่แตกละเอียด

ทางตอนเหนือของเมือง ภายในโรงงานเก่าอันห่างไกลแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนชี้ไปที่มุมโกดังแล้วพูดว่า “ตรงนี้เป็นแตงโมป่าสองตันนะ ผมรับซื้อมาจากชาวนาเมื่อหลายปีก่อน กะว่าจะเอาไปทำยา ภายหลังยาที่ผลิตออกมาขายไม่ดี ก็เลยวางทิ้งไว้ตรงนี้มาตลอด”

“ถ้าคุณเอา ผมขายให้ถูกหน่อยได้”

ชายวัยกลางคนผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิดโรย ดูคล้ายสภาพของฉีอวิ๋นตอนบริษัทล้มละลายเมื่อหลายปีก่อนอย่างยิ่ง

พอได้ยินแบบนั้น สายตาของฉีอวิ๋นก็หันไปมองกองแตงโมป่าที่อยู่ตรงมุมโกดัง เขาก้าวเข้าไปสองสามก้าว ย่อตัวลงตรวจดูสภาพของแตงโมป่าอย่างละเอียด

แล้วก็พบว่าแม้จะเก็บมาหลายปี แต่สภาพการเก็บรักษายังถือว่าไม่เลว