บทที่ 138 มีเพื่อนเป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาทางการเมืองคนหนึ่ง

หลังจากทักทายพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ บทสนทนาก็เข้าสู่เรื่องสำคัญเสียที

ผู้อำนวยการอวี๋ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “เสี่ยวฉี พูดความคิดของนายมาสิ”

ฉีอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รีบนั่งตัวตรง ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “อย่างแรกเลย โดยส่วนตัวผมยินดีมากที่จะมอบคัมภีร์ชิงหนางให้แก่ประเทศ เพราะมีแต่ประเทศแข็งแกร่งขึ้น คนของพวกเราถึงจะยืนหยัดได้อย่างเต็มภาคภูมิ อย่างเรื่องที่ผมบริจาคอุกกาบาตครั้งก่อนก็ด้วย...”

เขาพูดถ้อยคำสวยหรูอย่างจริงใจอยู่เต็ม ๆ สี่ห้านาที แต่แทบไม่มีเนื้อหาสาระอะไรเลย จนผู้อำนวยการอวี๋กับเว่ยเสวียหมิงมองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ

ตอนที่เขากำลังจะยกเรื่องบริจาคช่วยน้ำท่วมขึ้นมาพูดด้วยนั้น ผู้อำนวยการอวี๋ก็ทนไม่ไหวในที่สุด