บทที่ 163 จับพ่อค้ามนุษย์เป็น ๆ

หมู่บ้านเซี่ยผิง

ในร้านค้าไม่มีเงาของลุงหวัง มีเพียงหนุ่มผมเหลืองตัวน้อยที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม เมื่อเห็นฉีอวิ๋นลงจากรถยนต์หรู เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามาต้อนรับ

“โธ่ พี่ฉี เปลี่ยนจากปืนเก่าเป็นปืนใหญ่แล้วนี่!”

ฉีอวิ๋นตบผมสั้นเกรียนของหนุ่มผมเหลืองเบา ๆ พลางชำเลืองเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัยแล้วถามว่า “ลุงหวังล่ะ?”

หนุ่มผมเหลืองจุ๊ปากแล้วตอบว่า “ไปถ่ายรูปแต่งงานกับพี่เซี่ยแล้ว”