บทที่ 182 ฉันชื่อฉีอวิ๋น ไม่ใช่หม่าอวิ๋น

ก่อนจะได้เห็นโรงงานวิจัยและพัฒนา ฉีอวิ๋นคิดมาตลอดว่าเถาจื่อหมิงมีข้อสงสัยอยู่บ้างว่าอาจกำลังคุยโวหรือหลอกลวงคน

แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปในโรงงานเก่าโทรมสองหลังนั้นจริง ๆ กลับพบว่าตนอาจคิดผิดไป

ภายในโรงงานเป็นห้องทำงานที่กั้นแบ่งด้วยกระจกใสทีละห้อง สว่างและสะอาดสะอ้าน พนักงานกว่าสิบคนสวมชุดปลอดเชื้อกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

ยังมีอุปกรณ์มากมายที่แม้แต่ฉีอวิ๋นก็ไม่เคยเห็นมาก่อน โดยรวมแล้วดูเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง

“โรงงานนี้ใช้ทำวิจัยและพัฒนาวัสดุเป็นหลัก ส่วนโรงงานข้าง ๆ ของเราจะใช้สำหรับการผลิตและการทดลองเป็นหลัก...” เถาจื่อหมิงเดินพลางแนะนำให้ฉีอวิ๋นฟังพลาง