บทที่ 193 ขุดรังโสม

สองนาทีต่อมา หลังจากหมูป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งพากันวิ่งผ่านใต้ต้นไม้ไปจนหมด ทุกคนจึงค่อยลงจากต้นไม้

เฒ่าจ้าวมองไปยังทิศทางที่หมูป่าจากไป แล้วพูดอย่างหวาดผวาว่า “ในภูเขาสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการเจอสัตว์พวกนี้ พวกมันพอคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้ว ไม่มีใครขวางได้ทั้งนั้น”

ฉีอวิ๋นตบหิมะที่เปื้อนอยู่บนเสื้อ พลางมองเนื้อแห้งครึ่งชิ้นที่ตกอยู่บนพื้นและถูกหมูป่าเหยียบจนเละ ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจ

“สายแล้ว ออกเดินทางต่อกันเถอะ”

เฒ่าจ้าวเรียกทุกคน ก่อนจะเดินนำทางไปข้างหน้า