บทที่ 247 ผู้มารับช่วงต่อ

ชั่วพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไป 2 วัน ตลอด 2 วันนี้ ฉีอวิ๋นกับพวกแทบจะอยู่แต่ในค่าย ไม่ได้วิ่งไปไหนมาไหน

แม้ตอนกลางคืนจะได้ยินเสียงหมาป่าหอนดังขึ้นเป็นครั้งคราว แต่บางทีอาจเป็นเพราะมีกองไฟ หรือไม่ก็ฝูงหมาป่ามีอาหารอุดมสมบูรณ์ สรุปแล้วพวกมันไม่ได้บุกโจมตีค่าย

ค่ายใต้ป่าหูหยางแห่งนี้ถือว่าสบายไม่น้อย เมื่อไม่มีอะไรทำ ทุกคนก็พูดคุยโอ้อวด เล่นไพ่ฆ่าเวลา

ทว่าก็มีข่าวร้ายอยู่เรื่องหนึ่ง นั่นคือน้ำจืดของพวกเขาเหลือไม่มากแล้ว

“ถ้ารวมปริมาณที่ต้องใช้ระหว่างเดินทางกลับ น้ำจืดที่เหลืออยู่มากที่สุดก็พอให้เราประคองตัวได้อีกแค่ 2 วันครับ” ไหมหมัดเข้ามาเตือนฉีอวิ๋น