บทที่ 255 ชั่งน้ำหนักดูว่าพวกมันมีฝีมือแค่ไหน

เขตผู่ซิน ภายในบ้านของเหล่าไหว

พี่สยงนั่งแผ่หลาอยู่บนโซฟาหนังแท้ ลูกน้อง 2 คนยืนอยู่ด้านหลังเขาคนละข้าง

เขาเหยียดขาทั้ง 2 ข้าง วางรองเท้าหนังพาดไว้ตรงขอบโต๊ะน้ำชา ก่อนเคาะบุหรี่ในมือเบา ๆ จนเถ้าบุหรี่ร่วงลงบนพรมโดยตรง

หลังเหล่าไหวทุเลาจากอาการเจ็บแล้วก็ใช้มือประคองเอวลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดตื้อ ๆ จากแผ่นหลังที่กระแทกตู้รองเท้ายังคงแผ่ซ่าน เขามองพี่สยงด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “แกคิดจะทำอะไร”

พี่สยงพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง ก่อนใช้มือใหญ่ตบที่ว่างข้างกาย “ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ร้านอาหาร ดูเหมือนแกจะบอกว่าชื่อเหล่าไหว ฉันจำไม่ผิดใช่ไหม”