บทที่ 260 ผมไม่มีวันถูกจับทั้งเป็น

เกาะฮ่องกง เกาะลันเตา

จู่ ๆ คนงานหลายคนในเสื้อกั๊กสีส้มก็ปรากฏตัวข้างถนน ในมือถือป้ายเตือนซ่อมบำรุง พลางชะเง้อมองไปยังถนนเบื้องหน้าไม่หยุด ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

ชายที่เป็นผู้นำถือโทรศัพท์ไว้ในมือและคอยติดต่อกับคนที่อยู่อีกฝั่งตลอดเวลา

“พวกเราอยู่ห่างจากทางออกอุโมงค์ 2 กิโลเมตร อีกนานแค่ไหนกว่าจะมาถึง?”

“เข้าใจแล้ว!”