บทที่ 307 คำขอร้องของซาลามาน

ชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านไป 2 วัน ตลอด 2 วันนี้ นอกจากอยู่เป็นเพื่อนครอบครัวแล้ว ฉีอวิ๋นยังเข้าร่วมกิจกรรมบางอย่างที่ทางเมืองจัดขึ้น โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อประชาสัมพันธ์คุณงามความดีอันโดดเด่นของเขา

บ่ายวันนี้ หลังฉีอวิ๋นบันทึกรายการสัมภาษณ์พิเศษส่วนตัวเสร็จและเพิ่งเดินออกจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากต่างประเทศ เมื่อเหลือบมองชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอ เขาก็ถอนหายใจอยู่ในใจ รู้ว่าถึงเวลาต้องชดใช้หนี้บุญคุณแล้ว

“ฉีอวิ๋น ยินดีด้วยนะ ฉันอยู่ตะวันออกกลางยังได้เห็นข่าวเกี่ยวกับนายเลย”

ฉีอวิ๋นพิงอยู่ข้างรถ ก่อนยิ้มอย่างจนใจ “ฮ่าๆ ล้วนเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม เรื่องนี้ยังต้องขอบคุณความช่วยเหลือจากคุณซาลามานเมื่อครั้งก่อน หากมีโอกาส ผมจะเดินทางไปตะวันออกกลางเพื่อขอบคุณคุณด้วยตัวเอง”

“ฮ่าๆๆ อย่าเรียกฉันว่าคุณเลย เรียกชื่อฉันตรงๆ ก็พอ ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนความสัมพันธ์ของเราห่างเหินกันเกินไป” เสียงหัวเราะอันเบิกบานของซาลามานดังมาจากโทรศัพท์ “ส่วนเรื่องขอบคุณยิ่งไม่จำเป็น เพื่อนกันก็ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”