บทที่ 311 ผมจะลงมือเอง

หลังจากฉีอวิ๋นฟังซาลามานระบายความในใจจนจบ เขาก็ทำสีหน้าเศร้าตามไปด้วย “ผมเข้าใจความลำบากของพวกคุณ ความรู้สึกที่ทำอะไรทุกอย่างก็ต้องคอยฟังคำสั่งคนอื่น มันแย่มากจริงๆ”

ซาลามานหยิบซิการ์บนโต๊ะขึ้นมา หลังจากตัดปลายเรียบร้อยแล้วก็ยื่นมาให้ “เพื่อน ขอบคุณที่เข้าใจผม ดังนั้นครั้งนี้คุณต้องช่วยผมให้ได้นะ”

“ขอบคุณครับ แต่ผมไม่สูบสิ่งนี้” ฉีอวิ๋นโบกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ จากนั้นก็ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ผมยังจดจำความช่วยเหลือที่คุณซาลามานมอบให้เมื่อครั้งก่อนได้เสมอ หากช่วยได้ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอน”

“คุณอยากให้ผมทำอะไรให้โดยเฉพาะครับ”

ซาลามานนั่งตัวตรง สายตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังมองไปยังฉีอวิ๋น “ผมอยากให้คุณช่วยจัดการผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเป่ยโต่ว คนของผมเคยติดต่อกับพวกเขาเมื่อช่วงก่อน แต่พวกเขาไม่ได้มีความตั้งใจจะร่วมมือมากนัก”