บทที่ 316 เจ้าของร้านไก่ทอด

ภายในห้องรับแขก เฝยโปจ่ายเงินซื้อชีวิตเรียบร้อยแล้ว ฉีอวิ๋นให้หนิวต้ายึดโทรศัพท์มือถือของเขา ก่อนนำตัวไปทิ้งไว้บนถนนคดเคี้ยวรอบภูเขาด้านนอก

วิลล่าของปาเย่ตั้งอยู่กลางไหล่เขาในเขตชานเมือง กลางดึกเช่นนี้ กว่าเฝยโปจะเดินออกไปได้ก็คงสว่างพอดี

“คุณฉี ต่อจากนี้คุณคิดจะจัดการอย่างไรครับ? ถ้ามีอะไรที่ต้องการให้ผมช่วย คุณสั่งมาได้เลย” ปาเย่กล่าวอย่างสุภาพ

ฉีอวิ๋นยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว จะให้อีกฝ่ายอยู่เป็นเพื่อนเสียเวลากับเขาตลอดก็คงไม่เหมาะ จึงกล่าวว่า “ปาเย่ไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ เตรียมรถให้ผมสักคันก็พอ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปาเย่ก็ไม่ได้ยืนกราน เขาอายุมากแล้วและเริ่มทนไม่ไหวจริงๆ “ได้ ผมจะให้อาหรงอยู่ที่นี่คอยรับคำสั่งจากคุณ”