บทที่ 333 ข่าวสารของพี่เปียว

ภายในห้องผู้ป่วย ลิ่วจื่อนั่งพิงอยู่บนเตียง ข้อมือซ้ายถูกกุญแจมือเงินล่ามไว้กับราวเตียง ส่วนมือขวากำลังให้น้ำเกลือ

ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาไร้แววเหม่อมองเพดานอย่างเลื่อนลอย แม้ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็ไม่ได้หันหน้าไปมอง

หมอคังเหลือบมองเขา วางถาดลงบนตู้ข้างเตียง จากนั้นก็ก้มตัวลงเตรียมแกะผ้าพันแผลบนแขนของลิ่วจื่อ

มือทั้งสองข้างของเขายังคงสั่นเล็กน้อย ขณะแกะผ้าพันแผล หางตาก็ลอบสังเกตเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่หน้าประตูไปด้วย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงจับจ้องมาทางนี้อยู่ตลอด เส้นประสาทที่ตึงเครียดอยู่แล้วของหมอคังก็ยิ่งขึงแน่นขึ้นในชั่วพริบตา

“บาดแผลมีเลือดซึมเล็กน้อย ต้องฆ่าเชื้อจัดการสักหน่อย”