บทที่ 340 แยกแยะไม่ออกแล้วว่าใครใหญ่ใครเล็ก!

ฉีอวิ๋นหัวเราะเย็นชา มองเติงจวิ้นข่ายอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไป

เติงจวิ้นข่ายถูกฮูเฉิงฉี่กอดรัดเอาไว้แน่น ทำได้เพียงมองแผ่นหลังอันสง่างามนั้นหายลับไปตรงประตูตาปริบ ๆ

หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ ขณะที่ปากยังคงตะโกนด่าทอไม่หยุด

“ฉีอวิ๋น! ไอ้เวรเอ๊ย แกเดินมาถึงทางตันแล้ว!”

แขนของฮูเฉิงฉี่กอดจนเมื่อยล้า หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ