บทที่ 112 ฝีมือเถื่อนใช้ได้เลยนะ

คุณ หลิวซีซีโกรธจนตาขวาง เธอรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้แปดเปื้อนไปแล้ว แต่ก็ไม่กล้าลงมืออีก ทำได้เพียงหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างด้วยความแค้นใจ

หนึ่งชั่วโมงครึ่งหลังจากนั้น ทั้งสองคนไม่ได้พูดกันอีกเลยสักคำ หลิวหยางอ่านนิตยสารอย่างออกรส ส่วนหลิวซีซีก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนประวัติตัวละครลงในนิยาย

หลังจากเครื่องบินลงจอด หลิวหยางก็ดึงสมุดบันทึกที่อยู่ใต้ก้นออกมา ฉีกกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งแล้วเขียนบัญชีคิวคิวของตัวเองยื่นให้หลิวซีซี

นี่คือบัญชีคิวคิวของฉัน อย่าลืมแอดมาล่ะ ไม่อย่างนั้น เขาจงใจลากเสียงยาว ฉันจะเอาบันทึกของเธอไปโพสต์ลงเน็ตให้หมดเลย ตั้งชื่อหัวข้อว่า เปิดโปงบันทึกลับของหลิวซีซี

หลิวซีซีแค้นจนกัดฟันกรอด แม้แต่หลิวหยางก็ยังสัมผัสได้ถึงเสียงฟันกรามที่บดเข้าหากันของเธอ