บทที่ 114 ต่างก็เป็นเด็กจากครอบครัวยากจน

หลิวหย่งจั๋วทำได้แค่นินทาหลิวหยางอยู่ในใจเท่านั้น ตั้งแต่มาถึงเมืองอู่ซื่อ ในสถานที่ที่มีคนอยู่ หลิวหย่งจั๋วก็ไม่กล้าเรียกชื่อตรงๆ อีกเลย ต้องเรียกอย่างสำรวมว่าผู้จัดการหลิว

หลิวหย่งจั๋วถามต่อ แล้วเรื่องภูมิหลังครอบครัวล่ะครับ มีข้อกำหนดอะไรเป็นพิเศษไหม

เรื่องภูมิหลังครอบครัวเอาแบบธรรมดาก็พอแล้ว พวกเราต่างก็เป็นเด็กที่มาจากครอบครัวยากจน ต้องให้โอกาสพวกเขากล่าวคือเป็นคนต้องไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง

ตอนแรกที่ได้ยินหลิวหย่งจั๋วรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูเข้าท่าดี แต่พอเอาไปเทียบกับข้อกำหนดก่อนหน้านี้ ทำไมฟังยังไงก็รู้สึกแปล่งๆ

แล้วคนขับรถล่ะครับ