บทที่ 136 ไม่อาจปล่อยให้วีรบุรุษหลั่งเลือดแล้วต้องมาหลั่งน้ำตา

จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ เลขาธิการหวังส่ายหน้า ประธานหาน ตอนนี้มันยุคเศรษฐกิจแบบตลาดเสรีแล้ว ไม่เหมือนแต่ก่อนหรอก ตลาดอสังหาริมทรัพย์ในอู่ซื่อ นับวันก็จะมีแต่บริษัทต่างถิ่นเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ พวกเราก็ควรจะปรับตัวให้ทันยุคทันสมัย ไม่ใช่เอาแต่กอดความคิดเก่าๆ เอาไว้

เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แทนที่จะมองเขาเป็นศัตรู สู้ผูกมิตรไว้เป็นเพื่อนไม่ดีกว่าเหรอ ร่วมมือกันก็ได้ประโยชน์ทั้งคู่ ตีกันก็พังกันทั้งสองฝ่าย เหตุผลง่ายๆ แค่นี้นายก็น่าจะเข้าใจนะ

ประธานหานเงียบไป เขารู้ดีว่าเลขาธิการหวังพูดถูก แต่ความเจ็บใจลึกๆ มันก็ยังกลืนไม่ลงอยู่ดี

เวลาห้าโมงหนึ่งนาทีตอนเย็น โทรศัพท์ของหลิวหยางก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้จัดการหลิว! เสียงของสือจินหนิงตื่นเต้นจนแทบจะผิดเพี้ยนไปเลยทีเดียว เราประมูลได้แล้ว! เราชนะแล้วครับ! บริษัทก่อสร้างอู่ซื่อไม่ได้สู้ราคาต่อ ห้าร้อยสามสิบล้าน ที่ดินแปลงศูนย์ศูนย์หนึ่งเป็นของเราแล้ว ฮ่าๆ!