บทที่ 162 ค่าตัวแพงหน่อยก็ไม่เป็นไร

คำพูดของหลิวหยางเมื่อครู่นี้มีข้อมูลเยอะมาก พวกเขาต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ โดยเฉพาะตู้เหวินปินที่เริ่มคิดคำนวณราคาหลังหักส่วนลดในใจแล้ว

ราคาเต็มสี่พันสามร้อย ลดห้าเปอร์เซ็นต์ก็เหลือสี่พันแปดสิบห้า จ่ายห้าพันลดสองหมื่น เท่ากับได้ส่วนลดจริงหนึ่งหมื่นห้าพัน ถ้าคิดจากบ้านขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตร ก็จะได้ส่วนลดตารางเมตรละหนึ่งร้อยห้าสิบ เอาสี่พันแปดสิบห้าลบหนึ่งร้อยห้าสิบก็เหลือสามพันเก้าร้อยสามสิบห้า ซึ่งก็แทบไม่ต่างจากราคาสามพันเก้าร้อยแปดสิบที่ตั้งไว้แต่แรกเลย แต่ลูกเล่นทางการตลาดที่จัดมาให้นั้นเรียกได้ว่าจัดเต็มสุดๆ

ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้เป็นแค่โครงสร้างคร่าวๆ เท่านั้น ส่วนวิธีลงมือทำจริงๆ ยังต้องลงรายละเอียดอีก พยายามจัดโปรโมชั่นลดแลกแจกแถมให้มันซับซ้อนหลายๆ ชั้นหน่อย เป้าหมายของเราก็คือต้องทำให้ลูกค้าเห็นปุ๊บก็รู้สึกว่าลดแล้วลดอีก แต่ก็ต้องทำให้พวกเขาคำนวณราคาจริงออกมาในทันทีไม่ได้

เมื่อพิจารณาว่าบ้านชั้นหนึ่งมักจะขายยาก หลิวหยางจึงพูดเสริมขึ้นมา

เอาบ้านชั้นหนึ่งของเฟสแรกทั้งหมดออกมาทำโปรโมชั่น ปล่อยบ้านราคาพิเศษลดสิบห้าเปอร์เซ็นต์วันละสามยูนิต มาก่อนได้ก่อน