บทที่ 166 ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

วางสายไปแล้ว หลิวหยางก็ยังตั้งสติไม่ค่อยอยู่ ตัวเองมีหน้ามีตาขนาดที่ทำให้ประธานหวังเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย

นี่เป็นสิ่งที่หลิวหยางคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อย ความเป็นจริงก็คือประธานหวังบังเอิญมาเข้าร่วมการแข่งขันเรือกรรเชียงที่ทะเลสาบตงหูในอู่ซื่อพอดี แล้วได้ยินมาว่าบริษัทว่านเคอสาขาอู่ซื่อเจอคู่แข่งที่รับมือยากตอนประมูลที่ดินกวงกู่ พอสืบไปสืบมาก็เลยเกิดความสนใจในตัวหลิวหยางแห่งเหิงต้าขึ้นมา

ชายหนุ่มอายุยังไม่ถึงสามสิบ แต่สามารถปั่นป่วนตลาดอู่ซื่อให้สั่นสะเทือนได้ แถมยังดึงวงเงินกู้ห้าร้อยล้านมาจากเมืองทงซื่อได้อีก คนแบบนี้น่าทำความรู้จักไว้สักหน่อย

เวลาห้าโมงห้าสิบนาทีตอนเย็น รถของหลิวหยางก็มาจอดที่หน้าโรงแรมตงหู

นี่คือโรงแรมระดับห้าดาวแห่งแรกที่เพิ่งเปิดในเขตอู่ชางปีนี้ ขอย้ำว่าห้าดาวนี้ไม่ได้มีความหมายแฝงแบบห้าดาวที่อื่น มื้อเที่ยงที่กินลากยาวไปสามชั่วโมงกับฮั่วเยี่ยนเยี่ยนคราวก่อนก็กินที่นี่แหละ