บทที่ 173 ถูกสูบจนแห้งเหือดไปหมดแล้ว

ตู้เหวินปินอึ้งไปเล็กน้อย พอเห็นสีหน้าของหลิวหยางไม่ได้ดูเหมือนกำลังประชดประชัน เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อบ่ายวานนี้ เขาโทรศัพท์หาพวกบริษัทผู้รับเหมาหลักตามคำสั่งของหลิวหยางทีละราย ไม่คิดเลยว่าจะโดนหลิวหย่งจั๋วแอบฟัง หลิวหยางนี่มองคนขาดจริงๆ ปากของไอ้เวรนี่มันหลวมยิ่งกว่ายางยืดกางเกงในคนแก่ซะอีก คืนเดียวเท่านั้นแหละ ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งบริษัทเลย

พอตู้เหวินปินมาถึงบริษัทเมื่อเช้า ก็เห็นทุกคนกำลังคุยโทรศัพท์กันอยู่ ตอนนั้นเขาถึงกับเหวอไปเลย เขานั่งตุ๊มๆ ต่อมๆ มาทั้งวัน กลัวว่าหลิวหยางรู้เรื่องแล้วจะเอาเรื่องเขา

โชคดีที่หลิวหยางไม่เพียงแต่จะไม่ถือสา แถมดูเหมือนจะพอใจมากซะด้วย

ผู้จัดการหลิว ถ้าคุณไม่ว่าอะไร งั้นผมขอรายงานยอดจองของวันนี้เลยนะครับ ตู้เหวินปินเปิดสมุดบันทึกที่พกติดตัวมา