บทที่ 176 พูดน่ะมันง่าย

ตอนบ่าย หลิวหยางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ในหัวกำลังทบทวนแผนการขั้นต่อไป

ทางฝั่งบริษัทสาขาอู่ซื่อ กระแสการตลาดแบบทุกคนมีส่วนร่วมได้ผ่านจุดพีคไปแล้ว พวกบริษัทคู่ค้าก็เหมือนอ้อยที่ถูกคั้นน้ำไปแล้ว ต่อให้จะออกแรงบีบแค่ไหนก็คั้นความหวานออกมาไม่ได้อีก ตอนนี้โปรเจกต์เหิงต้าหัวฝู่ยังเหลือบ้านรอขายอยู่อีกเกือบหกร้อยยูนิต การจะขายให้หมดเกลี้ยงภายในวันเดียวนั้นถือว่ากดดันไม่น้อย

หลิวหยางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ค้นหาเบอร์ของประธานหยางแล้วกดโทรออก เสียงรอสายดังสามครั้งก็มีคนรับ

ฮัลโหล ประธานหยาง ผมหลิวหยางนะครับ

หลิวหยางเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น