บทที่ 186 แอร์เมสมันเข้ากับบุคลิกของบอสสวี่จริงๆ

ห้าโมงสิบนาทีช่วงเย็น หลิวหยางลากกระเป๋าเดินทางเดินออกจากสนามบินไป๋อวิ๋นเมืองเยว่ซื่อ ท้องฟ้าช่วงบ่ายแก่ๆ ในฤดูหนาวของภาคใต้เริ่มมืดครึ้ม อากาศอบอวลไปด้วยความชื้นและอบอุ่น แตกต่างจากฤดูหนาวที่แห้งและหนาวเหน็บของอู่ซื่ออย่างสิ้นเชิง

หวงหว่านอิงปิดเทอมฤดูหนาวกลับบ้านเกิดไปแล้ว หลิวหยางเรียกแท็กซี่ที่ทางออกสนามบินตรงไปยังโรงแรมเทียนเหออินเตอร์เนชั่นแนล ส่วนเรื่องเงินน่ะเหรอ ก็เบิกล่วงหน้ามาจากฝ่ายการเงินอยู่แล้วสิ หลิวหยางจะไปมีเงินสำรองจ่ายค่าเดินทางได้ยังไง

รถยนต์แล่นเข้าสู่ตัวเมือง วิวทิวทัศน์ของเมืองเยว่ซื่อที่คุ้นเคยและแอบแปลกตาไปบ้างผ่านตาไป หลิวหยางเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพักผ่อน หลักๆ ก็เพราะช่วงหลายวันมานี้เขาทำงานหนักติดต่อกันจนร่างแทบแหลก ทุกเรื่องต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง ในที่สุดเขาก็เข้าใจความยากลำบากของการเป็นผู้บริหารระดับสูงอย่างลึกซึ้ง

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของสือจินหนิง

ฮัลโหล ผู้จัดการสือ มีอะไรหรือเปล่า