บทที่ 192 เข็มขัดแอร์เมสขาดซะแล้ว

ประโยคนี้ดึงสายตาทุกคู่ให้กลับมาจับจ้องที่หลิวหยางอีกครั้ง และครั้งนี้ระดับความตกตะลึงรุนแรงกว่าเมื่อกี้เป็นสิบเท่า! บอสสวี่ให้ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทสาขาภูมิภาคไปนั่งข้างๆ ตำแหน่งประธานเนี่ยนะ! นี่มันส่งสัญญาณอะไรกันแน่!

ถึงแม้ว่าหลิวหยางจะขาสั่นนิดๆ แต่เขารู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาถ่อมตัว เจ้านายออกปากเรียกให้ไปนั่งข้างๆ ต่อหน้าทุกคน ถ้าขืนมัวแต่อิดออดบ่ายเบี่ยง นั่นไม่ใช่การถ่อมตัวหรอก แต่มันคือการหักหน้าเจ้านาย คือการไม่รู้ที่ต่ำที่สูงต่างหาก

เขารีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปนั่งตรงที่ว่างฝั่งซ้ายมือของบอสสวี่อย่างเรียบร้อย

บอสสวี่พอใจกับท่าทีของหลิวหยางมาก เขาหันไปทางประธานหลัวที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่พูดกับทุกคนร่วมโต๊ะด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังประกาศ เมื่อกี้ผมได้คุยกับท่านประธานหลัวแล้ว ตั้งแต่วันที่หนึ่งพรุ่งนี้เป็นต้นไป หลิวหยางจะดำรงตำแหน่งรองประธานบริหารของเครือบริษัทเรา พร้อมกับควบตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปบริษัทสาขาอู่ซื่อไปด้วย โดยมีหน้าที่หลักคือคอยเสนอแนะและให้แนวคิดเกี่ยวกับกลยุทธ์การพัฒนาของเครือบริษัท

จากนั้นก็พูดเสริม เรื่องการแต่งตั้งนี้ พรุ่งนี้ศูนย์ทรัพยากรบุคคลของเครือบริษัทจะออกประกาศอย่างเป็นทางการ พูดจบเขาก็มองไปทางประธานสือ