บทที่ 203 ช่วยมาเป็นหน้าเป็นตาให้หน่อยสิ

หลิวหยางคิดในใจว่าจางอี้หมิงดูท่าทางนุ่มนิ่มๆ ไม่น่าจะเป็นคนปากโป้งเก็บความลับไม่อยู่แบบนี้นะ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

"รู้ก็รู้ไปสิ ยังไงซะไม่ช้าก็เร็วก็ต้องรู้อยู่ดี แล้วพ่อแม่เธอว่าไงบ้างล่ะ"

หวงหว่านอิงเงียบไปครู่หนึ่ง "พวกท่านอยากเจอนายน่ะ แต่ฉันบอกไปว่าบ้านนายอยู่ไกล ไม่สะดวก ไว้มีเวลาคราวหน้าค่อยว่ากัน"

หลิวหยางสัมผัสได้ว่าหวงหว่านอิงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เขาคิดดูแล้วว่าถ้าตัวเองยังเรียนอยู่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ทำงานแล้ว ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องไปสวัสดีปีใหม่ มันเป็นมารยาทพื้นฐาน

เขากลับไปทำงานวันที่แปด ถ้าไปวันที่หกแล้ววันที่เจ็ดเดินทางกลับอู่ซื่อเลย เวลาก็น่าจะทัน