บทที่ 205 รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน

โรงเรียนอีจงอยู่ห่างจากโรงแรมหลงเหยียนแกรนด์โฮเทลเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ไม่กี่นาทีต่อมา หลิวหยางก็จอดรถไว้ที่หน้าร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง ภายในร้านเปิดไฟสว่างไสว มีลูกค้ากำลังนั่งกินอาหารอยู่สองสามโต๊ะ

ผลักประตูเข้าไป ไอความร้อนก็ปะทะเข้าหน้า เถ้าแก่เป็นชายวัยกลางคนอายุราวๆ สี่สิบกว่า สวมผ้ากันเปื้อนกำลังง่วนอยู่หน้าเตา พอได้ยินเสียงประตูและเห็นว่าเป็นหวงหว่านอิงก็ยิ้มทักทาย "อ้าว หว่านอิงมาแล้วเหรอ"

จากนั้นพอเห็นหลิวหยางที่เดินตามหลังมาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม "นี่แฟนเธอใช่ไหม"

หวงหว่านอิงพยักหน้าด้วยความเขินอายเล็กน้อยแล้วแนะนำ "คุณลุงฉินคะ นี่หลิวหยางแฟนหนูค่ะ หลิวหยาง นี่คุณลุงฉิน เถ้าแก่ร้านนี้"

"สวัสดีครับคุณลุงฉิน" หลิวหยางยิ้มทักทาย