บทที่ 213 คนโง่เท่านั้นแหละที่จะลงทุน!

หวังซิงหยุดเดินแล้วถลึงตาใส่หวังฮุ่ยเหวิน "ใจอ่อนเป็นผู้หญิงไปได้! นายยังอยากจะจ่ายเงินเดือนอยู่ไหม ถ้าไม่มีเงินก้อนนี้ ครึ่งปีที่ผ่านมาพวกเราก็เหนื่อยเปล่าสิ"

เขาเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองท้องฟ้าสีเทาหม่นเบื้องนอก ฤดูหนาวของเมืองหลวงยังไม่ผ่านพ้นไป กิ่งไม้ที่ไร้ใบสั่นไหวไปมาท่ามกลางสายลมหนาว

ห้องชุดนี้พวกเขาเพิ่งเช่ามาเมื่อสามเดือนก่อน จ่ายล่วงหน้าสามเดือนบวกมัดจำหนึ่งเดือน ผลาญเงินสามแสนหยวนก้อนสุดท้ายที่หวังซิงขอมาจากพ่อจนหมดเกลี้ยง เดิมทีตั้งใจจะมาหมกตัวทำงานหนักที่นี่เพื่อปั้นโปรเจกต์ทั้งสองตัวให้สำเร็จ แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่

โต๋วโต๋วโหย่ว มีผู้ใช้ลงทะเบียนไม่ถึงหนึ่งพันคน ผู้ใช้ที่ใช้งานจริงต่อวันไม่ถึงหนึ่งร้อยคน ขนาดเป็นแบบนี้เซิร์ฟเวอร์ก็ยังล่มอยู่บ่อยๆ

โหยวจื่อถู ให้คนไกลบ้านที่อยู่ต่างประเทศส่งภาพถ่ายดิจิทัลกลับมาในประเทศ แล้วโหยวจื่อถูจะรับหน้าที่อัดรูปออกมาส่งไปให้ถึงมือพ่อแม่ของพวกเขา ไอเดียมันก็ดีอยู่หรอก แต่พอดำเนินงานจนครบวงจร แม่งกลับขาดทุนซะงั้น ขาดทุนก็ช่างมันเถอะ ประเด็นคือผู้ใช้งานจริงๆ ก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน