บทที่ 222 นอกหน้าต่างคือวิวกลางคืนของแม่น้ำจูเจียง ภายในหน้าต่างคือคณะระบำเหิงต้า

สองชั่วโมงหลังจากนั้น ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงต่อรองราคา

บอสสวี่ยืนกรานว่าเหิงต้าต้องถือหุ้นใหญ่ อย่างต่ำที่สุดคือสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ บอสหวังเรียกร้องให้ว่านเคอถือหุ้นอย่างน้อยยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ แถมยังต้องมีอำนาจตัดสินใจหลักในด้านการออกแบบโครงการ การตลาด และการบริหารจัดการอสังหาริมทรัพย์

ประธานถานคนโตก็เรียกร้องให้ฝูซิงเรียลเอสเตทถือหุ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ และต้องเป็นผู้รับผิดชอบงานรื้อถอน ประธานสวี่แม้จะพูดไม่เยอะ แต่ท่าทีก็ชัดเจนมาก ว่าบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อู่ซื่อต้องถือหุ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์

ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร หลิวหยางนั่งฟังแต่ละฝ่ายเถียงกัน แต่ในใจกลับกำลังคิดถึงเรื่องอื่น

เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะต้องออกมาในรูปการณ์นี้ องค์กรทั้งสี่แห่งต่างก็มีศักยภาพสูสีกัน ไม่มีใครยอมลดตัวไปเป็นผู้ถือหุ้นรายย่อยหรอก ผลลัพธ์สุดท้าย ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ... การแบ่งสันปันส่วนเท่าๆ กัน