บทที่ 237 กินปลาตัวเดียวได้หลายต่อ

หลิวหยางเผยสีหน้าลำบากใจออกมา "ท่านรองหวังครับ เหตุผลที่คุณพูดมาผมเข้าใจดี ทางเมืองมองจากภาพรวมผมก็เข้าใจได้ แต่ว่าบริษัททั้งสี่ของเราก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลยนะครับ"

"สำหรับพื้นที่เชิงพาณิชย์ของที่ดินหย่งชิง พวกเราได้ติดต่อทีมออกแบบเชิงพาณิชย์ระดับแนวหน้าของยุโรปและอเมริกาไว้แล้ว เชื่อว่าด้วยกำลังทรัพย์ของการร่วมทุนทั้งสี่บริษัท ความสามารถในการบูรณาการทรัพยากรในท้องถิ่น บวกกับแนวคิดการออกแบบชั้นเลิศระดับนานาชาติ โครงการที่จะสร้างออกมาท้ายที่สุดก็อาจจะไม่ได้ด้อยไปกว่ารูปแบบที่ประสบความสำเร็จมาแล้วของบางแห่งเลย แถมอาจจะเหมาะสมกับพฤติกรรมการบริโภคและเอกลักษณ์ของเมืองอู่ซื่อมากกว่าด้วยซ้ำครับ"

คำพูดนี้ของหลิวหยางมีทั้งจริงและเท็จปะปนกัน ไม่เพียงแต่แสดงออกถึงท่าทีแข็งกร้าวที่ไม่ยอมถอย แต่ยังเป็นการปล่อยระเบิดควันเรื่องที่มีทีมงานระดับนานาชาติ เพื่อเพิ่มน้ำหนักในการเจรจาต่อรองให้กับฝั่งตัวเองอีกด้วย

รองนายกเทศมนตรีหวังฟังจบก็ขมวดคิ้ว มองดูสีหน้าของหลิวหยางแล้วรู้สึกว่าไม่น่าจะใช่แค่คำพูดลอยๆ ถ้าบริษัทเหิงอู่ว่านฝูตั้งใจจะสู้ยิบตาจริงๆ แถมยังเตรียมตัวมาพร้อมขนาดนี้ เรื่องมันคงจะยุ่งยากแน่ ชั่วขณะหนึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมต่อไปอย่างไรดี บรรยากาศจึงดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

ในตอนนั้นเอง หลิวหยางก็เปลี่ยนเรื่อง และเป็นฝ่ายเสนอทางออกที่ดูเหมือนจะประนีประนอม แต่ความจริงแล้วแฝงไปด้วยความนัยอันลึกซึ้ง