บทที่ 248 คนอย่างผมนี่ สงสัยจะเกิดมาพร้อมกับดวงชะตาที่ต้องทำงานหนัก

พอหลินเฟิงเห็นหลิวหยางพูดแบบนี้ ก็ได้แต่หุบปากเงียบ

ส่วนหลิวหยางก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองตัวเลขหุ้นในพอร์ตบนหน้าจอแล้วก็รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ รู้สึกว่านับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป แค่เกาะกินเงินปันผลจากหุ้นเทนเซ็นต์และเหมาไถพวกนี้ เขาก็สามารถนอนกินนอนใช้ไปได้ตลอดชีวิตแล้ว

แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็แอบด่าตัวเองในใจว่าไม่เอาไหน! นี่มันเพิ่งจะถึงไหนกันเอง ยุคทองของวงการอสังหาริมทรัพย์เพิ่งจะเปิดฉากขึ้นเท่านั้น เขาจะต้องอาศัยช่วงเวลาที่อสังหาริมทรัพย์กำลังกอบโกยกำไรมหาศาลนี้ แฝงตัวอยู่บนเรือลำใหญ่อย่างเหิงต้าต่อไป เพื่อกอบโกยทรัพยากร คอนเนกชัน และเงินทุนให้ได้มากที่สุด จากนั้นค่อยนำไปลงทุนในโปรเจกต์ที่สามารถสร้างผลตอบแทนได้เป็นพันเป็นหมื่นเท่าในอนาคต!

"ความเหนื่อยยาก" ในตอนนี้ ก็เพื่อการ "นอนกินนอนใช้" ที่สุขสบายมากยิ่งขึ้นในวันข้างหน้า

เมื่อหลิวหยางเดินออกมาจากบริษัทหลักทรัพย์ซินหงจี มายืนอยู่บนถนนคอสเวย์เบย์ที่ผู้คนพลุกพล่าน ก็รู้สึกว่าอารมณ์ปลอดโปร่งเบิกบานเป็นพิเศษ เขาหันไปยิ้มกับเดวิดที่อยู่ข้างๆ