บทที่ 274 หาเงินนี่นา ไม่เห็นน่าเกลียดตรงไหน

หลิวหยางถลึงตาใส่เสี่ยวถานจ่ง ไอ้เวรนี่ไม่เจียมกะลาหัวเลยสักนิด เมื่อกี้ตอนยกป้ายก็ปล่อยให้แกแย่งซีนไปเต็มที่แล้ว นี่แกยังคิดจะเสนอหน้าพูดอีกเหรอ ฝันไปเถอะ โอกาสดีๆ ในการประจบประธานสวี่แบบนี้ หลิวหยางอย่างเขาจะยอมยกให้แกได้ยังไง

บรรดานักข่าวพอได้ยินว่าเขาคือประธานกรรมการ ก็รีบกรูกันเข้ามาล้อมวงทันที นักข่าวสาวจากสถานีโทรทัศน์อู่ซื่อปฏิกิริยาไวที่สุด เธอชิงจ่อไมโครโฟนไปที่ริมฝีปากของหลิวหยาง

"สวัสดีค่ะประธานหลิว ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับบริษัทเหิงอู่ว่านฝูที่ประมูลที่ดินหย่งชิงได้สำเร็จนะคะ พวกเราสังเกตเห็นว่าราคาจบการประมูลที่สามพันสามร้อยเก้าสิบล้านหยวน ได้ทุบสถิติระดับประเทศหลายรายการในคราวเดียว ทั้งราคาประมูลรวมของที่ดินแปลงเดี่ยว พื้นที่ก่อสร้างรวม และราคาเริ่มต้นประมูล กลายเป็นราชาที่ดินแห่งใหม่ของประเทศอย่างแท้จริงเลยค่ะ"

"ขอเรียนถามประธานหลิวว่า ณ วินาทีนี้คุณมีความรู้สึกอย่างไรบ้างคะ การที่เหิงอู่ว่านฝูตัดสินใจทุ่มทุนสร้างอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นเพราะมีความเชื่อมั่นต่ออนาคตของเมืองอู่ซื่อในแง่มุมไหนบ้างคะ"

หลิวหยางฟังคำถามที่แทบจะใบ้คำตอบมาตรฐานมาให้เสร็จสรรพแล้วก็คิดในใจว่า ถ้านี่ไม่ใช่สิ่งที่ทางเทศบาลเมืองเตี๊ยมกันมาล่วงหน้าล่ะก็ เขาจะยอมหกสูงขี้แตกให้ดูเลย